Σκέρτσο

του... Κώστα Βάρναλη

Περνούσε με κοντά σοσόνια

(αφτή κι όχι άλλ΄) η χήρα η Σόνια

και σήκωνε αχό κι αντάρα

η σαραντάρα, η σαραντάρα!

Ακράταγοι και θαμαστοί

καλπάζανε γοφοί, μαστοί

με τα βιολιά της μουσικής-

ολάκερη φύλλον συκής!

Μπροστά σε κόκκινο πανί

ταύροι φρουμάζαν Ισπανοί

και τυφλορμούσανε μπροστά σου!

-Καμάκωσέ μας, αλλά ... στάσου!

Διαφορετική τα βράδια

Στον ύπνο μου ονειρεύτηκα

έναν κήπο με λουλούδια

πολύχρωμα, πολύβουα,

από τα έντομα που γύρω τους πετούσαν

κι ανάμεσά τους καθισμένη εσύ

δεν ήθελα να σε ξεριζώσω

φοβήθηκα το βάρος να σηκώσω

γι΄ αυτό και σ΄ επισκέπτομαι

στον ύπνο μου τα βράδια

κι είσαι πάντα διαφορετική και άλλη. 

Ύπαρξη

Πράγμα βαρετό η ύπαρξη

όπου κι αν κοιτάξεις

θα δεις υπάρξεις, όντα που περιφέρονται,

τηλεφώνησε, να κατέβω από ψηλά

εκεί που μ΄ ανέβασε η σκάλα της φιλοδοξίας

και με φυλάκισε σ΄ ένα κύκλωμα κλειστό

τόσο κλειστό σαν το αιδοίο

του αγάλματος της Αφροδίτης,

με παγίδευσε η αγαλματένια ηδονή της

χωρίς να γεννήσει αγαλματίδια,

πράγμα βαρετό η ύπαρξη

μα πιο σκληρή η ανυπαρξία.

Λουλούδι

Η μυρωδιά στο δέρμα

σα λουλούδι που μυρίζω.

Ποτήρι με νερό

Ένα ποτήρι γεμάτο με νερό

  και μέσα του κολυμπώ εγώ.

Nυχτερινό μοντέλο

 Tα βράδια που κοιμάται στο κρεβάτι

το σώμα της σα μοντέλο γλύπτη νυχτερινού

παίρνει στάσεις προκλητικές

σ΄ ένα κοκτέηλ χορευτικών κινήσεων

 κορμός ευθυτενής κι άλλοτε γερτός

χέρια τεντωμένα κι άλλοτε κλειστά

πόδι μπροστά ριγμένο

οπίσθια τονισμένα

μόνο το πρόσωπό της μοιάζει απόκοσμο

απόμακρο από την ερωτική πανδαισία

παραδομένο στα δικά της όνειρα

σαν υπνοβάτισσα στην αγκαλιά του Μορφέα

 τότε στην ανάσκελή της στάση

επάνω της καβαλώ

και της χαρίζω βλέμμα το πιο ηδονικό.

 

Aγοραφοβική Αφροδίτη

Κλειστή κι εκστασιαστική

βλέμμα χαμηλό κι εξεταστικό

λες και προσγειώθηκε από τον πλανήτη Αφροδίτη

μυστηρώδης και σκοτεινή

κορμί αργόσυρτο, κυματιστό στον ανθρώπινο συρφετό

φεύγει από την αγέλη με ρυθμό χορευτικό

κι εγώ ακολουθώ

σα διάβολος υπνωτισμένος

μέσα σε δρόμους και στενά

και ξάφνου σταματά

σ΄ ένα φανάρι με χρώμα στο αίμα της καρδιάς

αισθήματα σιδερωμένα, κολλαριστά

ζητούν μια άγρια χαρά ν΄ αγοράσουν

με ψαχουλεύει, τις τσέπες στο παντελόνι ψάχνει, ανάβω,

και βρίσκει τα κλειδιά, 

στο χέρι μου τα βάζει και μ΄αποχαιρετά

εγώ που ντύθηκα με τη στολή δύτη

στον άγνωστο βυθό να βουτήξω

έπεσα πάνω σε μια αγοραφοβική Αφροδίτη.