ΔΙΚΡΟΤΟΝ ΕΠΙ ΣΤΕΛΕΧΟΥΣ

Ας αφεθούμε στον υπερρεαλιστικό οίστρο του Εμπειρίκου....

Κοντά - κοντά στην εσπεριδοειδή βραδυά δεσπόζουν τα υπερή-
φανα μανάρια. Κουμπώνουν και ξεκουμπώνουν τον βελουδένιο
θησαυρό της ζώνης τους. Σπέρνουν φουντούκια συλλαμβάνουν
πέρδικες περιφέρουν κουρέλια πολυτίμου θυσάνου κραυγάζουν
υπέρ της αγάπης κάτω από θόλους γυάλινους.

ΡΙΤΑ ΜΠΟΥΜΗ ΠΑΠΑ

ΡΙΤΑ ΜΠΟΥΜΗ - ΠΑΠΑ (1906 - 1984) Η Ρίτα Μπούμη - Παπά τοποθετείται χρονικά στους Έλληνες λογοτέχνες της γενιάς του μεσοπολέμου. Η γραφή της χαρακτηρίζεται θεμελιωδώς από τη φυσιολατρία της, και παρουσιάζει έντονα τα στοιχεία του αισθησιασμού, του λυρισμού αλλά και του πολιτικού και κοινωνικού προβληματισμού, ιδιαίτερα στα μεταπολεμικά έργα της.  Μάτια πράσινα μάτια μεγάλα πολύεδρα της αδερφής μου γι΄ αυτήν φερμένα από βάθη βυζαντινά απ΄ τη μητέρα γι΄ αυτήν φυλαγμένα σε κοσμηματοθήκη με παρθένο το σμαράγδινο πρίσμα μάτια εύγλωττα, σιωπηλά βαθιά, λαμπρά, σκιερά, πολύστικτα, αποχρώσεις από δάση που ζουν αειθαλή στη μνήμη νερά σκεφτικά λιμανιών προς το σούρουπο βυθοί με βλάστηση οργιώδη πολύτιμοι σκαραβαίοι. απόσπασμα από το ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΙΚΗ

...εντάχτηκες σημαιοφόρος

στις πιο αλλοπρόσαλλες πορείες...

Δεν τελειώνει το ποίημα με το διάβασμα

αγαπητέ μου φίλε

είναι η μυστική του υφή που περιμένει

το ρίγος σου να κοινωνήσει.

αποσπάσματα από ΤΟ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΑΣΤΡΟΥ 

Aιχμαλωσία -Ηλίας Σιμόπουλος

Τι είναι άραγε αυτή η αιχμαλωσία που μας περιγράφει ο ποιητής; "Όπου με πας πηγαίνω".Ένα αιώνιο"εσύ" διατρέχει τη σκέψη του, ένα "εσύ" που κάνει το όνειρο πραγματικότητα. 

Ανυποψίαστα τα μάτια σου
αιχμαλωτίζουν τ΄ όνειρο,
παραδίδονται σ΄ ό, τι κυττάζουν.

Κρυστάλλινη εμπιστοσύνη
αναδύεται
πάνω από τις λαίλαπες
των παγερών κραυγών.

Όπου κυττάξεις 
το νερό γίνεται φως
το όνειρο πραγματικότητα
κι ο βράχος ο αφιλόξενος
εγκάρδιος φίλος.

Λέω το κάθε τι που ξέρω
και το κάθε τι που αγνοώ.

-Όπου με πας πηγαίνω.

Προοίμια (Tomas Transtrοmer)

...Δυο αλήθειες πλησιάζουν η μια την άλλη. Η μια έρχεται από μέσα, η άλλη απ΄ έξω
και κει που συναντιούνται μπορεί κανείς να δει τον εαυτό του.

Όποιος αντιλαμβάνεται τι πρόκειται να συμβεί φωνάζει απεγνωσμένα : "Σταμάτα!
Οτιδήποτε άλλο εκτός απ΄ το να πρέπει να γνωρίσω τον εαυτό μου"....

Tomas Transtrοmer, από την ποιητική συλλογή¨Βλέποντας στο σκοτάδι"

Έρωτας είναι...

Έρωτας είναι
να ξαπλώνεις με τη θέλησή σου
σε μια προκρούστεια κλίνη
και να σου κόβουν χέρια, να σου κόβουν πόδια...

πολύ μυθολογική προσέγγιση με βία

Έρωτας είναι 
να τρως όλη την ώρα
να καταβροχθίζεις αμέτρητες ποσότητες φαγητού
και να νιώθεις νηστικός...

πολύ υλική προσέγγιση με γεμάτο στόμα

Έρωτας είναι 
να περπατάς πάνω στα ίχνη 
που άφησε περπατώντας ο άλλος
να τα χαϊδεύεις;
ίσως...
με το βλέμμα στραμμένο κάτω
είσαι ένας αλλοπαρμένος ιχνηλάτης...

αυτό τελικά με εκφράζει περισσότερο!

Τοστιέρα

Είμαι
είμαι σαν
είμαι σαν μια 
είμαι σαν μια φέτα
είμαι σαν μια φέτα τυρί
ανάμεσα
στα πόδια σου ανάμεσα
κι εσύ 
κι εσύ τοστιέρα
ανάβεις 
κι εγώ λιώνω......

Τα πάθη της βροχής (Κική Δημουλά)

O ερωτικός λόγος της Κικής Δημουλά αρχίζει να κυλάει.......

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.
Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.
Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.