Φουσκωμένο παντελόνι

Aπό πάνω μαύρος ουρανός, από κάτω μαύρη γη

κι εγώ ανάμεσα να διαλύομαι

σαν μέσα σε τοστ

τα πανιά στο καράβι μου κατεβασμένα

περιμένω πότε θα φυσήξει άνεμος

πότε θα θυσιάσει την κόρη του ο αρχηγός

κι όμως πάνω σ΄ ένα καυγά αποκάλυψε

πως κόρη δεν έχει, 

ένας αγάμητος εργένης είναι, 

έτσι τον χαρακτήρισε ο λοστρόμος,

κι εγώ τότε τι περιμένω;

στο μυαλό μου νυχτερίδες

ένα σπήλαιο προϊστορικό

που μέσα του βρήκαν καταφύγιο

γυναίκες ημιθεϊκές

κι εγώ τότε φουσκώνω

περπατώ και το παντελόνι μου φουσκώνει. 

Μια παρέα

Στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας.
Μια παρέα συνομιλεί:
-Το α βρίσκεται πριν από το β.
-Ναι αλλά και το β πριν από το γ.
-Θα έλεγε κανείς ότι το γ βρίσκεται πριν από το α;
Γέλια ομαδικά, κακαριστά, τραγανιστά,
ακολουθούν την ερώτηση.
Από πάνω τ΄ αστέρια
άπειροι φωτεινοί κόκκοι στον ουράνιο μουσαμά.
Κανείς δε σηκώνει το κεφάλι να τους κοιτάξει.
Μετά από πολλή ώρα η παρέα σηκώνεται να φύγει,
αρχίζουν να κατεβαίνουν,
άλλοι από τις σκάλες, άλλοι από το ασανσέρ, 
φτάνουν στην είσοδο.
-Το β βρίσκεται πριν από το γ;
Ποταμός γέλιων στην ερώτηση.
Κανείς δε στρέφει το κεφάλι να κοιτάξει μέσα του.

O μαγικός καθρέφτης (χορογραφία)

Μια γυναίκα μπροστά σ΄ έναν καθρέφτη
φορά ένα φόρεμα μαύρο και μακρύ
κινήσεις αργές, απαλές, ερωτηματικές,
στριφογυρίζει γύρω από τον εαυτό της
τα φώτα σβήνουν
ένας δυνατός προβολέας φωτίζει μόνο αυτή
οι κινήσεις τη γυναίκας αποκτούν ένταση
βγάζει το φόρεμά της κι αρχίζει να χαϊδεύεται
το φως που τη φώτιζε σβήνει. Σκοτάδι.
Αρχίζει ν΄ αχνοφωτίζεται το περίγραμμα του καθρέφτη
μέσα απ΄ αυτόν βγαίνει ένας άντρας
αγκαλιάζει τη γυναίκα, χορεύουν κι ερωτοτροπούν
στη συνέχεια ο άντρας μπαίνει μέσα στον καθρέφτη
η γυναίκα φορά το φόρεμά της
παίρνει ένα καθρεφτάκι και μια χτένα και καλλωπίζεται.

Και τώρα

Και τώρα το εσωτερικό κατρακύλησμα

σαν το σκουλήκι που καταπίνει το χρόνο

οι στιγμές γίνονται παρελθόν

ένα μεταφυσικό γαργαλητό

ένας ιστορικόε χυλός

και τώρα ο εσωτερικός απόπατος

ζητά από την αυγή τον Αυγεία

μια τριμμένη κάπα κι ένα τριμμένο άλφα

για να ράψω τα χείλη και να κυλιστώ

σ΄ αυτό τον αμμουδερό πεσσιμισμό

και τώρα συμφωνώ που διαφωνείς

μ΄ αυτή την άγρια διάθεση

σαν τους σηματοδότες σε μια πορεία μοναχική

ένα τραβελμπέιμπυ με βαλίτσες

ένας επαναστάτης με πατερίτσες

και τώρα τα σύμφωνα δίνουν τη θέση στα φωνήεντα

δίχως αέρα τα μέλη δεν κουνιούνται

τα μέλη γίνονται μέλι ζαχαρωμένο.

Η γεωμετρία των αισθημάτων

Παράλληλες γραμμές
δυο ευθείες που όσο κι αν τις προεκτείνεις
δεν πρόκειται να συναντηθούν ποτέ
ίσως μόνο σαν οφθαλμαπάτη
αν τις κοιτάς από μακριά.

Παράλληλες ζωές
δυο άνθρωποι που όσο κι αν συναντιούνται
στο ίδιο σπίτι, σε μια οικογένεια
είναι σα να μην έχουν γνωριστεί ποτέ
κλεισμένοι στο μικρόκοσμό τους.


Παράλληλες σχέσεις
δυο κορμιά που όσο κι αν τ΄ απομακρύνεις
σ΄ άλλα κρεβάτια, σ΄ άλλα σπίτια, σ΄ άλλα δωμάτια
αυτά μαγνητίζονται, ακόμη και μέσα στο μυαλό
και υγραίνουν τα σεντόνια.

Κλυταιμνήστρα χωρίς παιδιά

Έριξα μέτρα χώμα πάνω του

αλλά αυτός ήταν που με είχε μια ζωντανή νεκρή

στα λευκά, στεγνά μου σεντόνια

που αυτός για πρώτη φορά τα κοκκίνησε

ένας αδιάφορος ιππέας

με τα ίδια σεντόνια νεκρό τον σκέπασα

το δικό του αίμα τώρα τα πότισε

παραδομένος στην αιώνια ζάλη

το χάδι θα πάρει τώρα από τον Άδη,

ένα λουλούδι απότιστο με είχε αυτός

μαραμένη, στον πόθο βυθισμένη

μια θάλασσα ακυμάτιστη

ενώ αυτός ταξίδευε ακυβέρνητος

στου έρωτα τα πελάγη

εγώ όμως τώρα γελώ

τόσο μόνη και τόσο ελεύθερη

που τη μοναξιά δεν άντεξα

ο ήλιος επιτέλους ανέτειλε και φώτισε

όλες τις μύχιες, μύριες σκέψεις

ναι, δεν ήταν άντρας αυτός που μαζί του τον σκότωσα

δεν ήταν αυτός που μοιράστηκα 

το ίδιο απαγορευμένο κρεβάτι

αυτό το σκάρωσαν κάποιοι λαοπλάνοι φτηνοί

για ν΄ αποκαταστήσουν τη ροή της ιστορίας, 

ούτε ποτέ απόκτησα παιδιά μαζί του, όχι,

η ζήλεια του ήταν που τον σκότωσε

που δεν μπορούσε να χωνέψει

πώς έμεινα ανέπαφη τόσα χρόνια

χωρίς να χάσω ίχνος από την ομορφιά μου

εγώ, αδελφή της ωραίας Ελένης,

στα σκέλη μου έβαζα μόνο φως

κι αυτό τον τύφλωσε

σαν αγρίμι μανιασμένο γκρεμίστηκε στο κενό

όμως τ΄ ανθρώπου ο νους πιστεύει στο προφανές

κι όχι στο πιθανό

γι΄ αυτό έμεινα η άπιστη κι όχι η άπιαστη.

Αυτός

Αυτός δεν είναι θεός, αυτός

είναι αδύνατος, χλωμός, ξερακιανός

μοιάζει, ίσως,  με κατάρτι που έσπασε

γι΄ αυτό και μέσα μου το πάθος

παύει να είναι δημιουργικό

όταν τεντώνεται η κρυστάλλινη χορδή

αντί για μουσική βγαίνει κραυγή

στερεύει η φλέβα η χρυσή

που στα κύματά της κολυμπούν 

τα φλουριά της ευφυίας,

αυτός δεν είναι θεός, αυτός

είναι κλόουν, όταν βγάλει τη μάσκα

θα κάνει την τελευταία γκριμάτσα

κι ο κόσμος θα καταστραφεί.